บทที่ 157 ตอนที่ 43.3 เจ็บปวดไม่ต่างกัน

ติณฑ์ Part

“หึหึ ผมเป็นหมอนะพ่อการอยู่เวรแบบนี้มันเป็นผลดีกับคนไข้ไม่ใช่เหรอ หมับ! ไปห้องพักกันดีกว่าแม่เอาอะไรมาเยอะแยะเลยเนี่ย”

“จะอะไรซะอีกก็ของบำรุงคุณหมอแหละครับ” หลายถุงในมือพ่อถูกผมแย่งมาถือไว้เองมือขวาสอดไปกอดรอบเอวรั้งให้แม่เดินไปทางห้องพักแพทย์ด้วยกัน และยังมีสายตาของบุคลากรทางกา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ